شبا بی تاب و بیدارم       تو ارومی تو در خوابی      

    شبم تاریک و خاموشم       تو خورشیدی که می تابی     

        یخم سردم زمستونم        تو گرمای تابستونی               

 کویرم خشک و لب تشنه       تو سبزی سبزتو بارونی        

       منم بی پر وبال خسته        تو اما اوج پروازی                   

     منم شعر فراموشی       تویی که نغمه پردازی        

         منم محتاج یک اواز        به فکر لحظه ی پرواز            

 که با تو همسفر باشم       با تو هم ساز و هم اواز      

     بساز با من نترس ازمن        نترس از سردیه دستام           

  بخون با من بگو با من        که با تو راهیه فردام          

به من معنی بده باعشق      منو با عشق احیا کن          

   رو به زندون تنهایی      درو پنجره ای وا کن        

  به این دنیای بی رنگم      بزن نقشی بده رنگی         

  که دلگیرم و افسرده     از این دنیای بی رنگی       

هر چي آرزوي خوبه مال تو هر چي كه خاطره داري مال من

اون روزاي عاشقونه مال تو اين شباي بيقراري مال من

منم و حسرت تو ما شدن تويي و بدون من رها شدن

آخر غربت دنياست مگه نه؟ اول دوراهي آشنا شدن

تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشين بود

دلتو شكسته بودن.... همه ي قصه همين بود

ميتونستم با تو باشم مثل سايه ..مثل رويا

از برگ گل کاغذ میسازم نامه ای شیرین می پردازم

مینویسم از عشقم رازم کای نوگل بهار من

بعد از سلام ای دلدارم اول خیلی دوستت دارم

دوم دیده به راهت دارم بر دشت و دمنم

در اخر از خدا میخوام که نگه داره تورو برام

تورو میخوام با عشق تمام